FireWire is integrated into Power Macs, iMacs, eMacs, MacBooks, MacBook Pros, and the iPod. FireWire ports were also integrated into many other computer products dating back to the Power Macintosh G3 "Blue & White" computers. All these machines include FireWire ports that operate at up to 400 megabits per second and the latest machines include FireWire ports that support 1394b and operate at up to 800 megabits per second

FireWire is a cross-platform implementation of the high-speed serial data bus -- defined by the IEEE 1394-1995, IEEE 1394a-2000, and IEEE 1394b standards -- that can move large amounts of data between computers and peripheral devices. It features simplified cabling, hot swapping, and transfer speeds of up to 800 megabits per second (on machines that support 1394b

Major manufacturers of multimedia devices have been adopting the FireWire technology, and for good reason. FireWire speeds up the movement of multimedia data and large files and enables easy connection of digital consumer products -- including digital camcorders, digital video tapes,digital video disks, set-top boxes, and music systems -- directly to a personal computer

This page will focus mainly on SRAM (Static RAM). SRAM retains the values you put in it, unlike DRAM (Dynamic RAM), which needs to be refreshed several times every second. The only real advantage DRAM has over SRAM is that it's much cheaper, so it's necessarily used for the main system RAM on most PCs. (If RAM manufacturers used SRAM for main PC RAM, the RAM in your computer would probably cost more than the CPU!) DRAM sucks, however, because the fact that it needs to be constantly refreshed makes it hugely annoying to work with. So, SRAM it will be!

On the outside, SRAM chips are pretty simple. Aside from address bus and data bus pins and two power pins, there are only three other pins on a typical SRAM chip: Chip Enable (CE), Output Enable (OE), and Write Enable (WE). On the inside, all RAM chips consist mainly of a big grid of RAM cells, tiny devices which are each capable of storing a single bit. (Of course, the RAM cells are organized into bytes. Typically, 8 bits make a byte, although this is not necessarily the case.) So we see that all an SRAM chip really has to do is use the address sent to it to select a single byte-sized line of RAM cells, enable all those cells, and if it's writing to memory, to change what's stored in those cells. A short enough explanation, but each step of the process involves devices which contain many smaller devices.

Let's start with the most fundamental part of an SRAM chip: A RAM cell. In SRAM, the RAM cells are basically D-type flip-flops, so to understand RAM cells, you need to understand D flip-flops. Before we get into D flip-flops, however, you need to understand...

The Set/Reset Latch

The set/reset latch is the most basic latch circuit. A latch is a digital electronic logic circuit which, upon receiving an instruction to change its output, will "latch" the output, so that the output does not change even after the input has been removed. The set/reset (S/R) latch looks like this internally:

The S/R latch has two inputs and two outputs. The two inputs are labeled "Set" and "Reset". Set, when enabled, turns on the latch, and Reset turns it off. The two outputs are labeled Q and /Q. (The Q with the line over it in the diagram means "NOT Q", or the inverse of Q. Since there is no way to create a line over a character in text, usually the convention of preceding a signal with a slash is used to indicate "NOT".) Q is the main output for the latch. When the latch is on, Q will be 1. When the latch is off, Q will be 0. /Q is the opposite of Q, so when Q is 1, /Q will be 0, and vice-versa.

Not that this is an active-high S/R latch, meaning that its inputs trigger when they go high. It's possible to make an active-low S/R latch by replacing the NOR gates with NAND gates, but we won't get into that now.

As you can see, when Set goes high, the output of the NOR gate on the bottom must be 0 (because when either NOR input is high, the output is 0). This sets /Q to 0. This same 0 goes to the lower input on the NOR gate at the top; Since Reset must be low (since Set is high), both inputs to the NOR gate at the top are 0. Therefore, since both inputs are 0, it outputs a 1. This 1 hits the top input of the bottom gate, keeping the gate on (and setting Q to 1), and the latch remains stable in this state until Reset goes high. Similarly, the opposite happens when Reset goes high. The workings of this latch may seem confusing at first, but if you follow the logic paths you should be able to understand it clearly.

The R/S latch is the basis for most digital flip-flop circuits. Once you understand it, you can move on to...

The D flip-flop

The D flip-flop is quite a simple digital device with four pins; Two of these pins are inputs, and two are outputs. The chief input is the D (Data) pin, which, like any other digital signal, can receive either a 1 or a 0. The other input is the E (Enable) pin, sometimes labeled the Clock or Clk pin. The two outputs are Q and /Q (NOT Q, or the inverse of Q). However, within RAM, the /Q output of a D flip-flop is not used, and thus the flip-flop can, for purposes of using it in RAM, be reduced to a three-pin device with two input pins and one output pin. A simple enough device, indeed.

The operation of the D flip-flop is simple: The Q output reflects the D input. When the Enable or Clock pin is activated, the state of D is stored in Q. Once this happens, Q stays the same and does not change, regardless of the state of D, unless the Clock pin is triggered again. The D flip-flop thus acts as a single-bit memory storage unit: When you want to store a bit in it, you set D accordingly and pulse its clock. Once this is done, its Q output will reflect the bit stored in the flip-flop until you change it.

Internally, the D flip-flop is basically an R/S latch with some additional circuitry added to the inputs.

Note that D flip-flops are usually "edge-triggered", meaning that they will change their state only in the moment that the Clock pin is enabled. The D flip-flop diagrammed here is not edge-triggered; The output will follow the input as long as the Clock pin is enabled. There's nothing really wrong with this in terms of using the flip-flop for RAM. We could turn it into an edge-triggered device with some more gates, but that's not necessary now.

The D flip-flop is a great device, but to make it more useful, it should come equipped with an Enable pin. Many D flip-flop chips do have Enable pins, but in keeping with the theme of illustrating the internals of these devices, it's appropriate to show you...

How to use a transistor as an Enable pin

In digital logic design, you can add an Enable signal to just about any digital signal by simply running it through a tri-state logic buffer. A digital logic buffer is just a device that takes whatever digital logic is fed into it, and outputs the exact same signal. (Sort of like a NOT gate, except without the inverting part.) A "tri-state" digital device is one which includes an Enable pin, so that you can enable or disable the output. When the Enable pin is turned off, the output goes into a "high-impedance" state in which it is essentially a dead pin, disconnected from the rest of the device. The digital logic symbol for a tri-state logic buffer looks like this:

At the component level, a tri-state digital logic buffer is really just a single transistor. The base of the transistor acts as the Enable pin, the transistor's Collector is the logic input, and the Emitter is the logic output. Thinking about it in this way, the tri-state logic buffer would look like this:

Now that we know how to make a D flip-flop and put an Enable pin on it, we have...

A complete RAM cell

A typical RAM cell has only four connections: Data in (the D pin on the D flip-flop), data out (the Q pin on the D flip-flop), Write Enable (often abbreviated WE; The C pin on the D flip-flop), and Output Enable (the Enable pin which we added). Now that we have this concept, we can black-box it, which, for simplicity's sake, I will do on this web page from this point henceforth. Our RAM cell, made into a logic block, looks like this:

If you've understood everything thus far, you're almost done with understanding how SRAM works. You already know how one individual memory cell works, so now the trick is to just arrange them in an array so that you can address each one independently. To do this, we need to be able to take memory addresses and use them appropriately, so the next thing we'll learn is...

How an address decoder works

An address decoder is a device which reads in a binary-represented memory address, and based on the address it receives, turns on a single output. If an address decoder has n inputs, then it will have 2^n (2 to the power of n) outputs. At any point in time, only one output line is on, and all the others are off. The decoder must have a separate output for every byte in memory. Since a byte is 8 bits (usually), and every RAM cell is one bit, each output from the memory decoder goes to 8 RAM cells.

For simplicity's sake, we'll illustrate two small-scale memory decoders: The 2-to-4 decoder, and the 3-to-8 decoder. In reality, a modern RAM chip would have much larger decoders than this; An 8 kilobyte RAM chip (which is quite small by today's standards) would have a built-in 13-to-8192 decoder, but trying to draw that and represent it here on this website would probably be overkill.

An address decoder is a form of combinatorial circuit; The idea behind it is that for every possible combination of inputs, there needs to be a separate output that will activate. For example, suppose we have a 2-to-4 decoder; This is a decoder with two inputs and four outputs. The idea is that for every possible combination of 1s and 0s on the two inputs, a different output needs to activate. There are four possible ways to put 1s and 0s on two inputs: 00, 01, 10, and 11. If we call the inputs "in0" and "in1" and the outputs "out0" to "out3", then the 2-to-4's truth table looks something like this:

in0 in1 ³ out0 out1 out2 out3
ؤؤؤؤؤؤؤؤإؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤؤ
 0   0  ³  1    0    0    0
        ³
 0   1  ³  0    1    0    0
        ³
 1   0  ³  0    0    1    0
        ³
 1   1  ³  0    0    0    1

The circuit diagram for a decoder might look complicated at first, but actually, it can be pieced together from a pretty simple idea, so just before I show you the diagram for one, let me try to explain the concept: To make a decoder, you attach two wires to each input. One wire simply comes directly from the input, while the other wire passes through a NOT gate (an inverter, which sets a logic 0 to a 1, and vice-versa). Once this is done, you have something that looks like this:

After this, take one wire from each input, and connect the ends of them to an AND gate. The output of the AND gate then becomes one of the address decoder's outputs. Add different AND gates for each possible combination of inputs, and you're done. Each outputting AND gate must have a different combination of input triggers. This way, only one output will ever turn on at a time.

For example, while making our 2-to-4 decoder, suppose you just happen to take the input from in0 that DOESN'T pass through an inverter, and the input from in1 which DOES pass through an inverter. It should be clear that in order for both of these wires to be holding a logic 1, in0 needs to be on, and in1 needs to be off. This corresponds with the third line of the truth table above, so after you connect these two wires to the inputs of an AND gate, the output for that AND gate becomes out2.

Whether or not you understand what was written above, perhaps the diagram below of a 2-to-4 decoder will make things clearer now:

The red lines indicate the wires going to the AND gate at the top. The output of this AND gate will come on only when both inputs to the decoder are on. The green lines are for the second-highest AND gate, which will energize when the lower input is on, but the top input is off. The purple wires signify the AND gate which will activate when the top input is on but the bottom one is off, and finally, the blue lines lead to the AND gate for when both inputs are off. There are four possible combinations of input to this decoder, and each has a corresponding single output. A 3-to-8 decoder works the same way, except it would have eight AND gates at the right, three inputs, a NOT gate for each input, and more wiring.

Now that we know how to make a RAM cell, a tri-state buffer, and an address decoder, we have all the sub-circuits we need to make a complete, working RAM array. It's time to put it all together.

An SRAM array

For this introduction, we'll illustrate a 4x2 SRAM array. RAM arrays are designated as bxw, where b is the number of bytes in the array, and w is the byte width, meaning how many bits are in each byte. Thus, our 4x2 RAM array has 4 bytes, and each byte contains two bits. (Most RAM arrays that you see in electronics parts catalogs will be somethingx8, because it's pretty typical to have 8 bits in a byte, but it's good to be different sometimes, and having only two bits to a byte makes things easier to draw, too.)

In an SRAM array, the RAM cells are arranged and wired up as follows:

Typically, when diagrammed, a row of RAM cells represents one byte, and each column represents one bit in each byte. So in our 4x2 RAM array, we would have 4 rows (because we have 4 bytes total), and each row will have be two columns wide (because each has two bits):

The Enable pins on the RAM cells lead from the outputs on the address decoder. Thus, each output on the address decoder goes to each RAM cell in one row of the RAM array (because you want to enable all of the bits in each byte when that byte is accessed).

The outputs from the address decoder are also ANDed with the Write Enable signal to go to the cells' Write Enable pin. That way, when both a particular address AND the Write Enable signal are on, the data gets put into the cell. (Please note that at this point, I lost my patience with trying to draw all this, and so the picture below is only half-done; The output of the AND gate in each row should be going to the RAM cell on the right as well, but things got a bit too cluttered to provide any easy way for me to add this.)

The only thing remaining is the data pins. They can simply be left as they are, to provide two separate data buses (one for data in, the other for data out), but microprocessors usually expect to use a bidirectional data bus. To achieve this, the data bus is connected to both the Data In pins and the Data Out pins of the RAM cells. This gives you a bidirectional data bus, but there needs to be a bit of additional circuitry added to this so that data only flows into the RAM array of out of it, but not both. And so we come to...

Making the data bus bidirectional

To ensure that data only flows in one direction at a time (either coming out of the RAM array or going into it), two diodes are used right next to each RAM cell, so that data only goes into it or out from it, but not both:

And there you have it. That's pretty much how RAM works. At least SRAM, anyway. And you don't really want to know how DRAM works, because DRAM sucks. Everybody should use SRAM and eliminate DRAM altogether.

High fidelity audio and visual components were at first treated with skepticism. Many people didn’t believe there was much of a difference and thought that hi-fi was a gimmick to sell more costly equipment. Enthusiasts soon learned that hi-fi did indeed offer higher quality reproduction. Hi-fi components became so popular that the term was used to refer to the components themselves as well as to the technology. For example, when referring to a record player or turntable, people might say, “Put a record on the hi-fi.”

Today, the term hi-fi is used to describe any sound system of above average quality. It also refers to other components that make up home theater systems. It may include everything from your television, DVD, and satelitte receiver, to your compact disc player, other stereo components, and sorround speakers.

Much like computer enthusiasts, hi-fi enthusiasts enjoy putting together custom systems. Just as a computer enthusiast will choose separate components from diverse manufacturers in order to take advantage of certain specialties, a hi-fi enthusiast will do the same. Not only is this the best way to create a unique, high quality system, but it also allows the enthusiast to build the system one piece at a time, giving her greater freedom to spend more on each component. Instead of putting out a lot of money at one time to purchase an entire system, one can build a collection of high quality components at his own pace. This is also important when it comes to upgrading hi-fi equipment, as the enthusiast can simply replace one piece at a time.

آشكارساز تناسبي چيست؟

كارت هوشمند چيست وچگونه كار مي‌كند؟

يك كارت هوشمند از نظر اندازه شبيه به كارت‌هاي اعتباري پلاستيكي كه يك تراشه در آن كار گذاشته شده است مي‌باشد. قرار دادن يك تراشه در كارت به جاي نوار مغناطيسي، آن را تبديل به يك كارت هوشمند با قدرت سرويس‌دهي در مصارف گوناگون مي‌نمايد. اين كارت‌ها به دليل دارا بودن تراشه، داراي قابليت كنترل عملكرد بوده و فقط اطلاعات مربوط شخصي و تجاري كاربر واجد شرايط را پردازش مي‌نمايد.

كارت هوشمند قابليت استفاده در انواع معاملات بانكي و پشتيباني مالي را دارد و به دليل راحتي حمل و نقل و امنيت موجب آسايش خيال كاربر وتامين اطلاعات گوناگون مورد نياز وي مي‌گردد. استفاده از امكانات متنوع كارت‌هاي هوشمند به تجار اين امكان را مي‌دهد كه محصولات و كالاهاي خود را در بازارهاي جهاني ارائه وفعاليت‌هاي تجاري خود راگسترش دهند. بانك‌ها، شركت‌هاي نرم‌افزاري وسخت افزاري، خطوط هوايي وهمه اين شانس را خواهند داشت كه به بهره‌مندي از خدمات نوين محصولات كارتي خود در جهت ارتقاء سطح فعاليت‌ها و ارائه محصولاتشان دست يابند.

تركيب امكانات نهفته در كارت‌هاي هوشمند سبب ايجاد ارتباط نزديك‌تر ميان طرفين تجاري وآنهايي مي‌گردد كه در اقصي نقاط دنيا به نحوي با يكديگر داراي روابط تجاري مي‌باشند.

امروزه در دنيا بيش از 4/4 ميليارد كارت اعتباري استفاده مي‌شود. فعاليت‌هاي اقتصادي - مالي مبتني بر كارت‌هاي هوشمند به ميزان 30 درصد در سال رشد دارد. همچنين تحقيقات انجام شده حاكي از آن است كه در سراسر دنيا طي 5 سال آينده صنعت كارت‌هاي هوشمند و وسايل و تجهيزاتي كه امكان استفاده از آن را ميسر مي‌سازند به طور قابل توجهي رشد خواهد داشت وهمچنين افزايش امكانات وقابليت‌هاي دستيابي با امنيت كافي به شبكه‌هاي كامپيوتري وتوسعه رو به رشد استفاده از تجارت الكترونيكي سبب رايج‌تر شدن بكارگيري كارت‌هاي هوشمند مي‌گردد.

با در نظر گرفتن همين ميزان مصرف، انتظار مي‌رود كارت‌هاي هوشمند براي 95درصد خدمات تلفن بي‌سيم وديجيتالي كه در تمام دنيا ارائه مي‌شود مورد بهره‌برداري قرار گيرند. آسيا، آمريكاي لاتين وآمريكاي شمالي مناطقي هستند كه بالاترين پتانسيل را در 3 سال آينده براي گرايش به استفاده از كارت‌هاي هوشمند به‌خود اختصاص خواهند داد. 

اكنون بيشترين زمينه‌هاي كاربري از كارت‌هاي هوشمند در سطح دنيا مربوط به تلفن‌هاي پولي وبي‌سيم، بانكداري، خدمات بهداشتي و پرداخت آبونمان و لوازم خانگي بوده است.

چرا كارت‌هاي هوشمند تا اين اندازه متداول شده‌اند؟

با وجودي كه در حال حاضر ميلياردها كارت هوشمند در دنياي فعلي در دست كاربران قرار دارد، اما ممكن است فردي كارت را از يك كشور خاص تهيه نمايد و بخواهد از آن در ساير كشورها استفاده كند. توليدكنندگان تجهيزات و ارائه‌دهندگان كارت‌هاي هوشمند براي تامين چنين كاربردهايي، تكنولوژي كارت‌هاي چند منظوره را ايجاد كرده ودر تلاش هستند تا نوعي سازگاري ميان تجهيزات وكارت هاي توزيع شده در سراسر دنيا به وجود آورند.براي تحقق بخشيدن به اين مساله بايد اصول تجاري و فني مورد نياز واصول استاندارد و هماهنگ با هر كشور، ميان كارت‌ها و پايانه‌ها و مشخصه‌هاي موجود در تجهيزات وسايل  ايجاد و مورد آزمايش قرار گيرند. كليد اصلي در دستيابي به اين امر جهاني در دست صنعت مربوطه قرار دارد.

استاندارد چه نقشي را در كارآيي كارت‌هاي هوشمند ايفا مي‌كند؟

استانداردها در واقع عواملي هستند كه، هماهنگي وتطابق ميان كارت‌ها و وسايل كارت‌خوان يا پشتيباني كننده را تضمين مي‌نمايند. وجود استانداردهاي جهاني و ثابت در اين امر باعث مي‌شود تا كارهاي توليد و توزيع شده در يك قسمت از دنيا به وسيله دستگاهي در بخش ديگري از دنيا پذيرفته شده و مورد استفاده قرار گيرند.

صنايع، خدمات و فعاليت‌هاي بسياري وجود دارد كه از طريق اعمال استانداردها و ضوابط بين‌المللي مي‌توان عملكرد آنها را تحت پوشش كارت‌هاي هوشمند قرار داد كه دستگاه‌هاي پمپ بنزين، سيستم‌هاي پرداخت بانكي و بسياري موارد ديگر از اين قبيل هستند. به همين دليل سازمان بين‌المللي استاندارد، اصولي را براي كارت‌هاي هوشمند ايجاد و تثبيت كرده است و اين اصول همچنان در حال توسعه و همه‌گير شدن هستند.

همچنين بخشي از صنايع انحصاري موفق شده‌اند اصول و استانداردهاي مشخصي را براي استفاده از كارت‌هاي هوشمند به وجود آورده و هم اكنون  در حال گسترش و تثبيت آنها در سراسر دنيا مي‌باشند. لذا حضور وسيع حضور نمايي مزيت‌هاي فراوان موجود دركارت‌هاي هوشمند صنايع و خدمات مختلف جهاني را بر آن داشته تا با ارائه ضوابط و استانداردهاي مدون و قانوني موفقيت آنها را تضمين نمايند.

* مزاياي عمده‌اي كه كارت‌هاي هوشمند به مصرف كننده ارائه مي‌دهند چگونه ارزيابي مي‌شود؟

البته مزاياي كارت‌هاي هوشمند را بايد با در نظر گرفتن كاربردها و نحوه مديريت و ايجاد زيرساخت‌هاي فرهنگي و تخصصي در هر جامعه بررسي نمود. عموما دستورالعمل‌ها و استاندارد محلي وضع شده و نحوه برخورد و حمايت قانون از كاربردهاي اين كارت‌ها در ارتقاء مزاياي آن مؤثر مي‌باشد. شيوه زندگي و اهميت دستيابي به اطلاعات و چگونگي پردازش آنها و قوانين موجود در تنظيم روابط مالي نيز در تعريف مزاياي كارت‌هاي هوشمند براي هر منطقه از دنيا حائز اهميت است كه نمي‌توان آنها را ناديده گرفت. با اين وجود مزاياي عمده اهداف اصلي ايجاد سيستم‌هاي بكارگيري كارت‌هاي هوشمند مي‌توان در توانايي اداره يا كنترل مؤثر فعاليت‌هاي تجاري كاهش چشمگير كلاهبرداري، كاهش كاغذبازي وحذف فعاليت‌هاي زائد و وقت‌گير خلاصه نمود.

كارت هوشمند چند منظوره چيست؟

كارت هوشمند، براي راحت‌تر شدن و كاهش فعاليت‌هاي زائد در امور تجاري و غيره توليد گرديده، فعاليت‌هايي از قبيل (خريد و فروش، برنامه هاي بهداشتي، خدمات بانكي، خدمات مسافرتي و...). اگر قرار باشد براي انجام هر يك از فعاليت‌هاي فوق يك كارت هوشمند اختصاص يابد، آنگاه تعداد كارت‌ها خود مشكل جديدي مي‌شود كه بر تمايلات كاربران تأثير منفي گذاشته و از كارآيي آن نيز مي‌كاهد.

يك كارت چند منظوره پاسخ مناسبي براي اين موضوع است زيرا كارت چند منظوره مي‌تواند انواع مختلفي از كارت‌ها را پشتيباني نمايد.

به عنوان مثال كارت چند منظوره "ويزا" كارتي مي‌باشد كه تركيبي از اعتبار توسعه يافته ويزا در برگيرنده ستون بدهي و توابع ذخيره مالي و ذخيره‌سازي ميزان اعتبار مالي مي‌تواند در مسافرت‌ها كارآيي فراواني داشته باشد.

كارت‌هاي چند منظوره با تحت پوشش قرار دادن موضوعات متنوعي از عمليات خريدها وخدمات گوناگون مالي موجبات آسايش كاربران را فراهم ساخته است.

كارت اعتباري بدون تماس چيست؟

دو نوع كارت اعتباري بدون تماس وجود دارد. اولي يك كارت بدون تماس از راه نزديك است كه با وارد كردن آن در يك دستگاه جانبي مخصوص خوانده مي‌شود. و دومين كارت بدون تماس از راه دور است كه بدون استفاده از دستگاه جانبي كارت‌خوان قادر است از يك مسافرت معين و به صورت كنترل از راه دور خوانده شود كه در دكه‌هاي دريافت عوارض كاربرد زيادي دارد.

قيمت يك كارت تراشه ‌دار چقدر است؟

در تلاش براي پاسخ دادن به اين سئوال كه بيشتر مانند پرسيدن قيمت ماشين، بدون در نظر گرفتن اينكه يك فولكس واگن دسته دوم و قديمي است و يا يك رولزرويس آخرين مدل، بايد گفت بهاي كارت‌هاي تراشه‌دار 15 الي 80 درصد بستگي به ظرفيت آنها و كميت اعتباري داشته و در اين محدوده متغير است.

چرا بارگذاري (شارژ) مجدد يك كارت هوشمند اهميت دارد؟

كارت‌هاي يكبار مصرف و قابل شارژ مجدد، هر دو از بازارهاي مصرف و كاربري برخوردار هستند. كارت‌هاي يكبار مصرف در مواقعي كه كاربر در مسافرت به سر مي‌برد و يا به منظور پرداخت وروديه‌ها و مصارفي شبيه اينها مورد استفاده قرار مي‌‌گيرند و عمدتا استفاده از آن براي يك زمان مشخص مي‌باشد كه پس از اتمام ذخيره، فاقد ارزش و بهره‌برداري مي‌باشد و دور انداخته مي‌شود.

اگر كارت مورد بحث چند منظوره باشد و مثلا ارزش‌ها و اعتبارات را ذخيره كرده و حساب‌هاي بدهكار و بستانكار كاربر را ثبت نمايد، كاربر آن را دور نخواهد انداخت. صحيح‌تر خواهد بود كه انرژي (اعتبار)  ذخيره شده، قابل شارژ يا بارگذاري مجدد بوده و كاربر مجبور به خريد مكرر كارت‌هاي يكبار مصرف نگردد.

كارت‌هاي اعتباري تا چه اندازه ايمن و مطمئن هستند؟

كارت‌هاي هوشمند عملا امنيت و اطمينان بيشتري نسبت به ساير وسايل ذخيره اطلاعات مالي ارائه مي‌دهند. يك كارت هوشمند مكان امني براي ذخيره اطلاعات گران‌بهايي مثل كليدهاي اختصاصي، شماره حساب‌ها، رمزها يا ساير اطلاعات خصوصي ارزشمند مي‌باشد. كارت‌هاي هوشمند با قدرت انجام محاسبه‌هاي پيچيده قابليت تأمين امنيت بالاتر را دارا هستند و سلامت كاري صاحب كارت را فراهم مي‌سازند.

آيا رهنمودهايي براي مصرف‌كننده در استفاده از كارت‌هاي هوشمند وجود دارد؟

بله، براي اولين بار شركت‌هاي توليدي كارت هوشمند، اطلاعاتي را در رابطه با صنعت و توزيع‌كنندگان كارت هوشمند، روش‌هايي عمومي و قانوني ارائه كردند. درك و شناخت صحيح اين رهنمودها بسيار مهم است، خصوصا اينكه براي اولين بار اين اطلاعات توسعه صنايع چندگانه به طور داوطلبانه پذيرفته شده و در حال تكامل است.

* انتظارات شخصي مصرف‌كنندگان را شناسايي كرده و در نظر بگيريد و رهنمودهاي شخصي ارائه شده را در مورد آنان اجرا نماييد.

* به منظور تأمين خدمات بهتر و ارائه فرصت‌هاي جديد به مصرف‌كننده، استفاده، جمع‌آوري و نگهداري اطلاعات مربوطه به آنها را (تا حدي كه نياز است)تهيه و بايد كامل شود.

* وسيله‌اي را براي مصرف‌كنندگان تهيه و در محل‌هاي مختلف تعبيه كنيد تا اسامي آنان را به بازار و با شركت به طور مستقيم يا پست و يا موارد درخواستي ديگر ارسال نمايد.

* روش‌هاي انجام شده و در دسترس، كارمند را از نظر شخصي محدود مي‌سازد.

رباتيك: علم شناخت و طراحی آدمک های مصنوعی و هوشمند
ربات چيست؟
ربات يك ماشين الکترومکانيكی هوشمند است با خصوصيات زير:
·  می توان آن را مکرراً برنامه ريزی کرد.
·  چند کاره است.
·  کارآمد و مناسب برای محيط است.
اجزای يك روبات:
·  وسايل مکانيكی و الکتريكی:
شاسی، موتورها، منبع تغذيه، ...

·  حسگرها (برای شناسايي محيط):
دورين ها، سنسورهای sonar، سنسورهای ultrasound، ...
·  عملکردها (برای انجام اعمال لازم)
بازوی روبات، چرخها، پاها، ...
·  قسمت تصميم گيري (برنامه ای برای تعيين اعمال لازم):
حرکت در يك جهت خاص، دوری از موانع، برداشتن اجسام، ...
·  قسمت کنترل (برای راه اندازی و بررسی حرکات روبات):
نيروها و گشتاورهای موتورها برای سرعت مورد نظر، جهت مورد نظر، کنترل مسير، ...

تاريخچه روباتيك:
- حدود سال 1250 م: بیشاپ آلبرتوس ماگنوس (Bishop Albertus Magnus) ضیافتی ترتیب داد که       درآن، میزبانان آهنی از مهمانان پذیرایی می کردند. با دیدن این روبات، سنت توماس آکویناس (Thomas Aquinas) برآشفته شد، میزبان آهنی را تکه تکه کرد و بیشاب را ساحر و جادوگر خواند.
- سال 1640 م: دکارت ماشين خودکاری به صورت يك خانم ساخت و آن را Ma fille Francine " می نامید.
این ماشين که دکارت را در يك سفر دریایی همراهی می کرد، توسط کاپیتان کشتی به آب پرتاب شد چرا که وی تصور می کرد این موجود ساخته شیطان است.
- سال 1738 م: ژاک دواکانسن (Jacques de Vaucanson) يك اردک مکانيكی  ساخت که از بیش از 4000 قطعه تشکیل شده بود.
این اردک می توانست از خود صدا تولید کند، شنا کند، آب بنوشد، دانه بخورد و آن را هضم و سپس دفع کند. امروزه در مورد محل نگهداری این اردک اطلاعی در دست نیست.
- سال 1805 م: عروسکی توسط میلاردت (Maillardet) ساخته شد که می توانست به زبان انگلیسی و فرانسوی بنویسد و مناظری را نقاشی کند.
- سال 1923 م: کارل چاپک (Karel Capek) برای اولین بار از کلمه روبات (robot) در نمایشنامه خود به عنوان آدم مصنوعی استفاده کرد. کلمه روبات از کلمه چک robota گرفته شده است که به معنی برده و کارگر مزدور است. موضوع نمایشنامه چاپک، کنترل انسانها توسط روباتها بود، ولی او هرگونه امکان جایگزینی انسان با روبات و یا اینکه روباتها از احساس برخوردار شوند، عاشق شوند، یا تنفر پیدا کنند را رد می کرد.
- سال 1940 م: شرکت وستینگهاوس (Westinghouse Co.) سگی به نام اسپارکو (Sparko) ساخت که هم از قطعات مکانيكی و هم الکتريكی در ساخب آن استفاده شده بود. این اولین باری بود که از قطعات الکتريكی نیز همراه با قطعات مکانيكی استفاده می شد.
- سال 1942 م: کلمه روباتيك (robatics) اولین بار توسط ایزاک آسیموف در يك داستان کوتاه ارائه شد. ایزاک آسیموف (1920-1992) نویسنده کتابهای توصیفی درباره علوم و داستانهای علمی تخیلی است.
- دهه 1950 م: تکنولوژی کامپیوتر پیشرفت کرد و صنعت کنترل متحول شد. سؤلاتی مطرح شدند. مثلاً: آیا

کامپیوتر يك روبات غیر متحرک است؟
- سال 1954 م: عصر روبات ها با ارائه اولین روبات آدم نما توسط جرج دوول (George Devol) شروع شد.
امروزه، 90% روباتها، روباتهای صنعتی هستند، یعنی روباتهایی که در کارخانه ها، آزمایشگاهها، انبارها، نیروگاهها، بیمارستانها، و بخشهای مشابه به کارگرفته می شوند.
در سالهای قبل، اکثر روباتهای صنعتی در کارخانه های خودروسازی به کارگرفته می شدند، ولی امروزه تنها حدود نیمی از روباتهای موجود در دنیا در کارخانه های خودروسازی به کار گرفته می شوند.
مصارف روباتها در همه ابعاد زندگی انسان به سرعت در حال گسترش است تا کارهای سخت و خطرناک را به جای انسان انجام دهند.  

برای مثال امروزه برای بررسی وضعیت داخلی رآکتورها از روبات استفاده می شود تا تشعشعات رادیواکتیو به انسانها صدمه نزند.

- سال 1956 م: پس از توسعه فعالیتهای تکنولوژی یک که بعد از جنگ جهانی دوم، یک ملاقات تاریخی بین جورج سی.دوول(George C.Devol) مخترع و کارآفرین صاحب نام، و ژوزف اف.انگلبرگر (Joseph F.Engelberger) که یک مهندس با سابقه بود، صورت گرفت. در این ملاقات آنها به بحث در مورد داستان آسیموف پرداختند. ایشان سپس به موفقیتهای اساسی در تولید روباتها دست یافتند و با تأسیس شرکتهای تجاری، به تولید روبات مشغول شدند. انگلبرگر شرکت Unimate برگرفته از Universal Automation را برای تولید روبات پایه گذاری کرد. نخستین روباتهای این شرکت در کارخانه جنرال موتورز (General Motors) برای انجام کارهای دشوار در خودروسازی به کار گرفته شد. انگلبرگر را "پدر روباتیک" نامیده اند.
- دهه 1960 م: روباتهای صنعتی زیادی ساخته شدند. انجمن صنایع روباتیک این تعریف را برای روبات صنعتی ارائه کرد:
"روبات صنعتی یک وسیلة چند کاره و با قابلیت برنامه ریزی چند باره است که برای جابجایی قطعات، مواد، ابزارها یا وسایل خاص بوسیلة حرکات برنامه ریزی شده، برای انجام کارهای متنوع استفاده می شود."
- سال 1962 م: شرکت خودروسازی جنرال موتورز نخستین روبات Unimate را در خط مونتاژ خود به کار گرفت.
- سال 1967 م: رالف موزر (Ralph Moser) از شرکت جنرال الکتریک (General Electeric) نخستین روبات چهارپا را اختراع کرد.
- سال 1983 م: شرکت Odetics یک روبات شش پا ارائه کرد که می توانست از موانع عبور کند و بارهای سنگینی را نیز با خود حمل کند.
- سال 1985 م: نخستین روباتی که به تنهایی توانایی راه رفتن داشت در دانشگاه ایالتی اهایو (Ohio State Uneversity) ساخته شد.
 سال 1996 م: شرکت ژاپنی هندا (Honda) نخستین روبات انسان نما را ارائه کرد که با دو دست و دو پا طوری طراحی شده بود که می توانست راه برود، از پله بالا برود، روی صندلی بنشیند و بلند شود و بارهایی به وزن 5 کیلوگرم را حمل کند
روباتها روز به روز هوشمندتر می شوند تا هرچه بیشتر در کارهای سخت و پر خطر به یاری انسانها بیایند.  

                        

                              قانون روباتیک مطرح شده توسط آسیموف:

.1- روبات ها نباید هیچگاه به انسانها صدمه بزنند.
.2- روباتهاباید دستورات انسانها را بدون سرپیجی از قانون اوّل اجرا کنند.
.3- روباتها باید بدون نقض قانون اوّل و دوم از خود محافظت کنند.
مزایای روباتها:
.1-  روباتیک و اتوماسیون در بسیاری از موارد می توانند ایمنی، میزان تولید، بهره و کیفیت محصولات را افزایش دهند.
.2-  روباتها می توانند در موقعیت های خطرناک کار کنند و با این کار جان هزاران انسان را نجات دهند.
.3-  روباتها به راحتی محیط اطراف خود توجه ندارند و نیازهای انسانی برای آنها مفهومی ندارد. روباتها هیچگاه خسته نمی شوند.
.4-  دقت روباتها خیلی بیشتر از انسانها است آنها در حد میلی یا حتی میکرو اینچ دقت دارند.
.5-